ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΡΕΚΛΑ (Συνέχεια….)

Ειδήσεις

Κ. κ Συνάδελφοι,

Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μία ιδιότυπης εναλλαγής παρατάξεων στην διοίκηση του κλάδου, ουσιαστικά όμως με το ίδιο συνδικαλιστικό προσωπικό -που απλώς άλλαξε «ένδυμα» και «όχημα»- σε θέσεις ευθύνης, με την ίδια λογική εξουσίας, τις ίδιες νοοτροπίες, την ίδια φιλοσοφία αντιμετώπισης και απόρριψης a priori κάθε νέας άποψης που θίγει τα κεκτημένα τους, που μειώνει την υστεροφημία τους και που μικραίνει «το εγώ τους».

Αυτές οι εξελίξεις κράτησαν πίσω τον κλάδο, καθώς οι διοικούντες αρνήθηκαν και απέφυγαν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις για να βάλουν τον κλάδο σε πορεία ανάπτυξης, κινούμενοι από ιδιοτελή κίνητρα.

Το δυσανάλογο τίμημα που καταβάλλαμε ως κλάδος είναι η σημερινή κατάσταση ανασφάλειας, εργασιακού μεσαίωνα, της αβεβαιότητας για το αύριο, που καλλιεργήθηκε συστηματικά από όλους αυτούς που έστησαν την εργασιακή τους ευημερία στις πλάτες όλων μας όλα αυτά τα χρόνια· τουλάχιστον από την εφαρμογή του ν. 2318/1995 και εντεύθεν.

 Το σίγουρο είναι ότι ο τρόπος άσκησης διοίκησης/«εξουσίας» του κλάδου, προδίδει αφέλεια και απερισκεψία και δημιουργεί αμφιβολίες και ερωτηματικά για το μέλλον, καθώς είναι βέβαιο ότι κυρίως οι νέοι συνάδελφοι άλλα και όλοι εμείς πληρώνουμε τις αποτυχημένες επιλογές άλλων.

Νωπά παραμένουν στην μνήμη μας τα ευφυολογήματα που χρησιμοποιήθηκαν, για να αποσπάσουν κάποιοι τα «εύσημα» του κλάδου ως δήθεν οι μοναδικοί συνδικαλιστές που εκτέθηκαν και αγωνίστηκαν για το καλό του κλάδου με συνέπεια, χαρακτηρίζοντας εξ’ αντιδιαστολής όλους τους υπολοίπους συνδικαλιστές μπαταξήδες και εμάς ηλίθιους.

Φρόντισαν με την επικοινωνιακή τους ικανότητα παραπληροφόρησης, με τις ίντριγκες και διάφορες υπόγειες τακτικές, κάθε τι νέο να μην επιβιώσει.

Αλλά και σε ένα άλλο κρίσιμο μέτωπο, αυτό του περιορισμού της εργασιακής ύλης, όπου τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, είναι πολύ εύκολο να συνειδητοποιήσει κανείς ότι δεν υπάρχει συνδικαλιστής από τους επιφανείς και μέλος διοικητικού συμβουλίου που δεν συνεργάζεται με μεγάλους οργανισμούς, τράπεζες δημόσιο κ.λ.π, έχοντας τεράστιο όγκο δουλειάς.

 Μάλιστα είναι οι ίδιοι που τη στιγμή που φώναζαν και φωνάζουν για τις κακές τράπεζες, για τα ψίχουλα που δίνει το δημόσιο κ.λ.π, οι ίδιοι συνεργάζονται μαζί τους με φορολογικές δηλώσεις σε εξαψήφια νούμερα.

Πράγματι, αν δεν απαλλαγούμε από τα συμφεροντολογικά βαρίδια, από αυτούς που υποθηκεύουν για λογαριασμό τους το μέλλον του κλάδου, από αυτούς που περνούν διατάξεις για να ένα σύστημα διοίκησης που θα αδυνατεί να επιτελέσει την βασική του λειτουργία, από αυτούς που κατακερματίζουν άξιους νέους συναδέλφους και τους υποχρεώνουν να απομακρύνονται από τα κοινά και να απέχουν, το μέλλον του κλάδου προβλέπεται απολύτως δυσοίωνο.

Ανάξιοι εκπρόσωποι του κλάδου μα άξιοι εκπρόσωποι των συμφερόντων τους….

Ενώ λοιπόν πηγαίνουμε από ήττα σε ήττα, οι παρατάξεις οι οποίες μας εκπροσώπησαν (και επιμένουν να συνεχίσουν να μας εκπροσωπούν) και ευθύνονται για αυτή την παρακμή, δείχνουν αδύναμες να αναστρέψουν αυτή την καταστροφική πορεία. Είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη ενδιαφέροντος, η «ακηδία» τους για όλους εμάς που έχει εξελιχθεί σε ομοιότητά τους. Μία θανατηφόρα ομοιότητα, την οποία ενισχύουν οι ίδιες με τον μεταξύ τους ανταγωνισμό για την κατάληψη της εξουσίας.

Χρησιμοποιώντας τα ίδια, όλο και πιο αθέμιτα, μέσα, μέχρι τελικής πτώσεως.

Δεν αντιλαμβάνομαι όμως το λόγο να υποστούμε αυτή την τελική πτώση όλοι εμείς για να επιβιώνουν αυτοί, υποχρεώνοντας τον κλάδο σε μαρασμό, όπως λ.χ με παραιτήσεις συναδέλφων και με μείωση του δυναμικού του κλάδου.

Εάν θέλουμε να περιορίσουμε, να περισώσουμε ό,τι μπορούμε και να προλάβουμε πριν η ζημιά γίνει ανεπανόρθωτη (αν θέλουμε «να βγούμε από την κρίση»), αρκεί… να τους γυρίσουμε την πλάτη και να μην τους αφήσουμε να βγουν στην επιφάνεια σαν τους φελλούς!

Ακούγεται ίσως εύκολο, προϋποθέτει όμως μια ενσυνείδητη αλλαγή σκέψης, στάσης και συμπεριφοράς απέναντι τους. Απέναντι σε ανάξιους εκπροσώπους μας, πρώην και επόμενους. Αντί να υποβιβάζουμε διαρκώς τις απαιτήσεις μας από αυτούς, ας δοκιμάσουμε ακριβώς το αντίθετο. Να ανεβάσουμε τον πήχη πέρα και πάνω από αυτούς. Πως;

Δεν απέχουμε, ενισχύοντας ακατάλληλους.

Συμμετέχουμε και τους αποδυναμώνουμε, μαυρίζοντας τους.

Δεν αναθέτουμε σε ακατάλληλους να διώξουν άλλους ακατάλληλους {το δις εξαμαρτείν…) αλλά απορρίπτουμε κάθε τι ακατάλληλο.

Δεν εμπιστευόμαστε όσους δεν είναι πιστευτοί.

Δεν ψηφίζουμε κάποιον που δεν εξηγεί συγκεκριμένα τι θα κάνει υπέρ του γενικού συμφέροντος.

Δεν παραγνωρίζουμε τον ποιον θα προτιμήσουμε.

Ευτυχείς επιλογές και ακριβοδίκαιοι αποκλεισμοί προσώπων επιφέρουν υπολογίσιμο συλλογικό όφελος.

Με αυτούς τους απλούς κανόνες, ουσιαστικά, ξεφορτώνουμε τον κλάδο από το παρελθόν και τα βαρίδια. Αποκαθιστούμε το δικαίωμά μας σε έντιμη και χρήσιμη εκπροσώπηση του κλάδου.

Σταματάμε την καταστροφή των νέων συναδέλφων και προασπιζόμαστε τα δικαιώματα και συμφέροντα μας.

Γιατί συνάδελφοι «αν διευθύνουν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί, κι αν διευθύνουν οι ανάξιοι, τότε φταίει η γενική απαξίωση», όπως μας θυμίζει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Συνεχίζεται…..

ΜΕ ΕΚΤΊΜΗΣΗ

ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *